Do broni konwencjonalnej zaliczamy białą oraz palną. To przeważnie stosowane narzędzia walki, też we współczesnych wojskach. Do broni białej zaliczamy wszelkiego typu przedmioty, jakie nie potrzebują załadowania pocisków. Za przykład ma prawo posłużyć szablonowy miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. Najczęściej wymaga bliskiego kontaktu z konkurentem.
Ten rodzaj broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, która oblega szafki do szatni bądź sejfy meblowe. Szermierka stanowi już poniekąd dyscyplinę sportową, niż istotną metodę ataku i walki. Rozkład broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, prymitywne maczugi. Zaliczamy je do narzędzi obuchowych. W średniowieczu chętnie użytkowano z broni siecznej, czyli mieczy i szabli. Połączeniem wymienionych grup jest topór, wykazujący cechy pośrednie. Noże, sztylety oraz floret zadają rany kłute. Stąd ich łączna klasyfikacja do broni kłutej, dla której miejsce znajdzie się w sejfy ognioodporne. Ciekawym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym wynikiem rozcinania, jest halabarda czy też pałasz. Stanowią połączenie jednego bądź też kilku ostrzy, przymocowanych do drewnianego kija.