Do broni konwencjonalnej kwalifikujemy białą i palną. To przeważnie użytkowane narzędzia walki, też we współczesnych armiach. Do broni białej zaliczamy wszelkiego rodzaju przedmioty, które nie żądają załadowania pocisków. Za przykład ma prawo posłużyć standardowy miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. Zazwyczaj wymaga bliskiego kontaktu z konkurentem.
Ten typ broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, jaka oblega sejfy ognioodporne bądź sejfy domowe. Szermierka stanowi już poniekąd dyscyplinę sportową, aniżeli poważną metodę ataku oraz walki. Rozkład broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, archaiczne maczugi. Kwalifikujemy je do przyrządów obuchowych. W średniowieczu entuzjastycznie korzystano z broni siecznej, czyli mieczy i szabli. Połączeniem wymienionych grup jest topór, wykazujący przymiotniki pośrednie. Noże, sztylety oraz floret zadają rany kłute. Stąd ich łączna klasyfikacja do broni kłutej, dla której miejsce odnajdzie się w szafa kartotekowa. Atrakcyjnym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym rezultatem rozcinania, jest halabarda czy też pałasz. Stanowią połączenie jednego bądź paru ostrzy, przymocowanych do drewnianego kija.