Do broni typowej zaliczamy białą i palną. To zwykle stosowane narzędzia walki, także we współczesnych wojskach. Do broni białej kwalifikujemy wszelkiego typu przedmioty, jakie nie potrzebują załadowania pocisków. Za przykład może posłużyć schematyczny miecz, włócznia czy topór. Ich przeznaczeniem jest indywidualna walka. Zwykle wymaga bliskiego kontaktu z konkurentem.
Ten typ broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, jaka oblega sejf biurowy bądź też sejfy meblowe. Szermierka stanowi już właściwie dyscyplinę sportową, aniżeli istotną metodę ataku i walki. Rozkład broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, archaiczne maczugi. Zaliczamy je do narzędzi obuchowych. W średniowieczu z przyjemnością wykorzystywano z broni siecznej, inaczej mieczy i szabli. Połączeniem zamienionych grup jest topór, wykazujący przymiotniki pośrednie. Noże, sztylety oraz floret zadają rany kłute. Stąd ich łączna klasyfikacja do broni kłutej, dla której miejsce odnajdzie się w szafki bhp. Interesującym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym rezultatem rozcinania, jest halabarda albo pałasz. Stanowią połączenie jednego lub też kilku ostrzy, przymocowanych do drewnianego kija.