Do broni konwencjonalnej kwalifikujemy białą i palną. To najczęściej użytkowane narzędzia walki, także we współczesnych wojskach. Do broni białej kwalifikujemy wszelkiego rodzaju przedmioty, które nie wymagają załadowania pocisków. Za przykład ma prawo posłużyć standardowy miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. Zazwyczaj żąda bliskiego kontaktu z przeciwnikiem.
Ten typ broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, która oblega szafy na akta lub sejfy meblowe. Szermierka stanowi już poniekąd dyscyplinę sportową, aniżeli poważną metodę ataku oraz walki. Rozkład broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, archaiczne maczugi. Zaliczamy je do przyrządów obuchowych. W średniowieczu entuzjastycznie wykorzystywano z broni siecznej, inaczej mieczy oraz szabli. Złączeniem wymienionych grup jest topór, wykazujący przymiotniki pośrednie. Noże, sztylety i floret zadają rany kłute. Stąd ich wspólna klasyfikacja do broni kłutej, dla jakiej miejsce znajdzie się w sejf gabinetowy. Ciekawym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym następstwem rozcinania, jest halabarda bądź pałasz. Stanowią połączenie jednego bądź też kilku ostrzy, przymocowanych do drewnianego kija.